De hoes gelezen: Moondog Matinee van The Band

Voorkant van Moondog Matinee van The Band: een geschilderd café in Toronto bij nacht, met vier mannen op straat

Op de dag dat ik deze plaat kocht, werd ik verliefd op de hoes. Een Duitse persing uit 1973, in prachtige staat. Op de voorkant staat nergens wie er speelt. Geen bandnaam, geen titel. Alleen een straathoek bij nacht, nat van de regen, met neon dat rood afgeeft op het asfalt. Als webdesigner werk ik de hele dag met beeld, en ik zeg weleens dat ik in een volgend leven platenhoezen wil ontwerpen. Deze hoes laat zien waarom. Want de band staat er wel op. Alle vijf. Je moet alleen weten waar je moet kijken.

Door Martin

9 november 2026

Voorkant van Moondog Matinee van The Band: een geschilderd café in Toronto bij nacht, met vier mannen op straat

In dit verhaal

In dit verhaal

Kijk eerst naar de bovenkant van de hoes van Moondog Matinee. Over de hele breedte hangt een uithangbord: JOOK JOINT. Links en rechts Coca-Cola, en op de uiterste rand nog net een stukje Dr Pepper.

Een jook joint, ook wel juke joint, is een danstent uit het zwarte zuiden van Amerika. Drank, een jukebox, een vloer om op te dansen. Hier hangt het woord boven een straat in Toronto.

In het raam brandt The Cabbagetown Café in roze neon. Cabbagetown is een echte buurt in Toronto. Binnen zitten mensen aan de bar, tegen het glas staat een jukebox, en op de ruit hangen borden die met de hand zijn geschilderd. COLD BEER. BURGERS AND DOGS.

Rechts zit een rode deur met nummer 259. Op de deurpost hangt een reclamebordje voor Ex-Lax, een laxeermiddel. Naast de ingang van een eettent, ja.

En dan het telefoonnummer op de pui: OPEN ALL NITE · MOHAWK 4347. Zo'n nummer met de naam van een centrale ervoor was in Noord-Amerika heel gewoon tot in de jaren zestig. Lees het nog eens. MOHAWK. Daar staat Hawk in.

Vijf voorbijgangers

Buiten staan vier mannen. Uiterst links een man in een lange jas, alleen. Hij kijkt omhoog, langs alles heen.

Op de stoep zit iemand tegen een brandkraan, met een blad op zijn knieën waarop hits staat. Bij de deur leunt een man met een baard in een blauw hemd. Tegenover hem staat een man met een bril, in een T-shirt van de Razorbacks uit Arkansas, met dat everzwijn erop. Ze houden samen één flesje vast.

Kijk nu eens naar de muren. Naast de mannen heeft iemand initialen gekalkt, zoals een buurtkind dat doet.

R.D. bij de man met het blad. G.H. op de deurpost, pal naast dat Ex-Lax-bordje. L.H. bij het everzwijn. En R.R. op de vensterbank onder het caféraam.

Rick Danko. Garth Hudson. Levon Helm, de enige Amerikaan van het stel, uit Arkansas. Robbie Robertson, die niet buiten staat maar binnen zit. Die voorbijgangers zijn gewoon The Band. Ik moet er nog steeds om glimlachen.

Vier namen dus. Eén ontbreekt: die van de man in de lange jas. Daarvoor moet je naar de achterkant.

De vijfde naam

De achterkant is het pand ernaast: BLACKIE'S POOL HALL, met BILLIARDS in rood neon en een driehoek van ballen erboven. Binnen buigt een man met een bolhoed zich over de tafel. Naast de deur hangt een aanplakbiljet waarop Boxing staat.

Links zit een pandjeshuis, en daarnaast een muziekwinkel met een gitaar, trommels en twee trompetten in de etalage. De winkel heet The Hawk Shop.

Daar is Hawk weer. De band op dit schilderij begon als The Hawks, de begeleiders van rockabillyzanger Ronnie Hawkins. Of de schilder dat expres deed, kan niemand bewijzen. Maar twee keer toeval is veel.

Achterkant van Moondog Matinee: Blackie's Pool Hall met een biljarttafel, The Hawk Shop en een rode Ford Thunderbird

De achterkant van mijn Duitse exemplaar.

Voor de deur staat een donkerrode auto met een groen dak en grote vinnen. Aan het ronde raampje achter in het dak herken je de Ford Thunderbird uit 1956 en 1957.

Op de muur achter de vin staat BIG ALBERT, en op de muur staat ook SONNY BOY. Albert Grossman was de manager van The Band, Sonny Boy Williamson een bluesheld. De namen van de manager en de held staan bij de biljartzaal, de muzikanten bij het café.

En rechts, bij de deur van de biljartzaal, vind je hem: R.M. Richard Manuel. De man in de lange jas staat op de voorkant, zijn naam op de achterkant. Ver bij elkaar vandaan. Waarom dat zo is, vertel ik aan het eind.

Wie binnen zit

De Britse kenner Peter Viney zag in deze hoes een rangorde. En als je het eenmaal ziet, kom je er niet meer van af.

Robertson zit als enige binnen, bij de jukebox. Hij kiest de nummers. Manuel staat buiten, alleen, in de schaduw. Danko zit in zijn eentje een blad met country-hits te lezen, terwijl er volgens Viney geen enkel countrynummer op de plaat staat. Helm en Hudson delen één flesje.

Het is de lezing van Viney, niet van de schilder. Voor zover bekend heeft die nooit gezegd dat hij het zo bedoelde. Maar wie weet wat er in 1973 in die band speelde, kijkt toch twee keer.

Een band zonder nieuwe nummers

In 1972, na het livealbum Rock of Ages, nam The Band een jaar vrij.

Rick Danko werkte mee aan een album van Bobby Charles. Robbie Robertson liep vast in Works, een groot eigen project dat nooit af kwam. Levon Helm ging naar een muziekopleiding, volgens Vintage Rock het Berklee College of Music. En Richard Manuel dronk zwaar. Van de vijf was hij er het slechtst aan toe.

Toen ze in 1973 weer bij elkaar kwamen, lagen er geen nieuwe nummers. Volgens Viney ergerden de anderen zich ook aan de greep die Robertson op de band had. Een plaat met oude favorieten was een uitweg.

Op kant A hoor je waar ze uit putten. Ain't Got No Home van Clarence 'Frogman' Henry. Holy Cow van Allen Toussaint, op mijn label trouwens gespeld als Allan, met een a. Zulke foutjes maken een plaat voor mij alleen maar mooier. Mystery Train. En de Third Man Theme van Anton Karas, de citermelodie uit de film The Third Man. Kant B eindigt met A Change Is Gonna Come van Sam Cooke.

Robertson staat op het label maar bij één nummer, en dan als bewerker: Mystery Train, Philips/Parker adapt./Robertson.

Paars Capitol-label van Moondog Matinee, kant A, met de vijf nummers van Ain't Got No Home tot Third Man Theme

Kant A van mijn persing. Kijk bij Holy Cow.

Danko noemde het later een fijne manier om na een lange pauze weer samen te spelen. Helm was harder. In een interview uit 2002, dat Viney aanhaalt, zei hij dat ze allemaal wisten dat ze werden belazerd. Het kan allebei waar zijn.

Kijk dan nog eens naar die man in de lange jas, alleen aan de rand. Het is verleidelijk om er Manuel in 1973 in te zien. Bewijs is er niet. Toch blijf ik bij hem hangen.

De plaat werd opgenomen van maart tot juni 1973, in Bearsville en in de Capitol Studios in Hollywood, en in augustus gemixt. Op 15 oktober 1973 lag hij in de winkel, en in de Amerikaanse albumlijst kwam hij tot plaats 28. In de credits staat nog een bedankje dat bijna niemand opmerkt: Special thanks to Billy Mundi and Ben Keith.

Een geleende naam

De titel heeft zijn eigen verhaal. Het begint op een straathoek in New York.

Daar stond een blinde muzikant, Louis Hardin, in een zelfgemaakt Vikingkostuum. Sinds 1947 noemde hij zich Moondog.

In Cleveland draaide diskjockey Alan Freed vanaf 1951 rhythm-and-blues op de radiozender WJW. Zijn programma heette Moondog's Rock 'n' Roll Party. De naam had hij gewoon geleend.

Hardin stapte naar de rechter. In december 1954 won hij, met steun van musici als Benny Goodman en Arturo Toscanini. Zij verklaarden dat hij een serieus componist was. Freed moest de naam inleveren.

Matinee komt volgens Levon Helm ergens anders vandaan. Het slaat op de middagoptredens die The Hawks tien jaar eerder in Toronto gaven, voor een zaal vol tienermeisjes.

Een titel met een geleende naam, en met middagen die niemand ooit heeft opgenomen.

Acht uur tape, één nummer

Capitol pakte groot uit. In Rolling Stone van 22 november 1973 stond een advertentie over een hele pagina: THE BAND REMEMBERS THE HAWKS. De pers nam het over. Dit zou de oude clubset zijn, de muziek van die middagen in Toronto.

In 2005 zocht Rob Bowman het uit, voor de box A Musical History. Er zijn zo'n acht uur livebanden van The Hawks bekend. Daarop staat precies één nummer van deze plaat: Share Your Love With Me.

Eén nummer.

Robbie Robertson zei in 1973 nog dat een groot deel van het album hun oude clubrepertoire was. In zijn autobiografie Testimony uit 2016 schreef hij dat het maar om een paar nummers ging.

Kijk dan nog één keer naar de hoes. Het schilderij doet wat de muziek niet kan waarmaken. Het laat geen verleden zien. Het maakt er een, in verf, met initialen erbij zodat je het niet kunt missen.

Een schilder die Edward heette

Binnen in de hoes staan twee namen. Cover Painting: Edward Kasper. Designer: Bob Cato.

Bob Cato was een grote naam. Hij won twee Grammy's voor hoesontwerp, onder meer voor Greatest Hits van Bob Dylan. Volgens het Rochester Institute of Technology, dat zijn papieren bewaart, was hij ook de man die de tekening van Robert Crumb op Cheap Thrills van Big Brother and the Holding Company zette. Wat hij bij Moondog Matinee zelf bedacht, naast het schilderij, staat nergens.

Van Edward Kasper weet ik veel minder. Vintage Rock noemt hem een Canadese kunstenaar, die zich liet inspireren door de buurten in Toronto waar Robertson opgroeide. Een tweede bron heb ik niet gevonden.

De man die een heel verleden voor The Band schilderde, is zelf bijna nergens meer terug te vinden. Op het doek staat alleen zijn voornaam, rechtsonder: Edward. Iedere keer dat ik de hoes pak, zoek ik hem even op.

Wat mijn exemplaar mist

De Amerikaanse uitgave had een wrap-around poster van het schilderij: één doorlopend vel van ongeveer dertig bij zestig centimeter, om open te vouwen en aan de muur te hangen. Viney raadt aan de plaat te kopen om die poster in te lijsten. Anders zie je de details niet.

Mijn Duitse exemplaar heeft die poster niet. Electrola drukte het schilderij op een vaste uitklaphoes, een gatefold. Daar kreeg je wel iets voor terug: een zwarte binnenkant, met MOONDOG MATINEE en THE BAND in roze en geel, het Capitol-logo met de koepel, en vijf namen op alfabet, zonder instrument erachter.

Zwarte binnenkant van de uitklaphoes van Moondog Matinee, met de titel in roze en gele letters en rechts de credits

De binnenkant van de Duitse gatefold, met rechts de credits.

In die credits staat de mooiste grap van de plaat: Mastering Engineer: (as always) Bob Ludwig, Sterling Sound.

De credits zijn gewoon Amerikaans. Electrola zette er onderaan één regel bij: EMI Electrola GmbH, Köln, Printed in Germany by Druckhaus Maack. Op het label staat rondom MFD. BY CAPITOL RECORDS, INC., A SUBSIDIARY OF CAPITOL INDUSTRIES, INC., U.S.A., en links Made in Germany. Er is precies één woord vertaald: Seite.

Ook het label is verkleed: het paarse Capitol-ontwerp met de koepel uit de jaren vijftig, voor een plaat vol nummers uit die tijd. In de uitloopgroef, de gladde ring tussen de laatste groef en het label, staat 81 539 A - 1 en B - 1. Electrola-nummering, zonder de RL van Bob Ludwig die op de Amerikaanse eerste persing staat. De lakken zijn dus vrijwel zeker in Duitsland gesneden, van een kopie van de master.

Maar om op die uitklaphoes te passen, moest het schilderij worden bijgesneden. Bovenaan verdwijnt een raam met een vrouwenprofiel en twee glazen op de vensterbank. Links verdwijnt de H van The Hawk Shop. Er staat nu AWK SHOP.

En daar zit het antwoord op die verdwaalde letters. Op de Amerikaanse poster loopt het schilderij om de rug heen door, en staan de man in de lange jas en R.M. gewoon naast elkaar. Op mijn hoes zit de rug er precies tussen.

Een Duitse persing uit 1973, met een Amerikaans label uit de jaren vijftig, voor een plaat die doet alsof hij een clubavond uit de vroege jaren zestig is. Eromheen een geschilderde straat vol sporen naar een verleden dat de muziek niet kan waarmaken.

En op mijn exemplaar een man in een lange jas, door een vouw in het karton gescheiden van zijn eigen naam.

Heb jij de Amerikaanse uitgave met de poster nog compleet? Laat het weten bij de reacties. Ik ben benieuwd hoe hij er bij jou uitziet.

Voorkant van Moondog Matinee van The Band: een geschilderd café in Toronto bij nacht, met vier mannen op straat

De plaat uit dit verhaal

Moondog Matinee

The Band, lp-heruitgave uit 2015

Koop je via deze link, dan krijg ik een kleine vergoeding. Jij betaalt niets extra.

Veelgestelde vragen

Wie maakte de hoes van Moondog Matinee van The Band?

Het schilderij op de hoes van Moondog Matinee uit 1973 is van Edward Kasper, die rechtsonder signeerde met zijn voornaam, Edward. Het ontwerp is van Bob Cato, de art director die twee Grammy's won voor hoesontwerp, onder meer voor Greatest Hits van Bob Dylan. Beide namen staan in het creditblok binnenin de hoes.

Wat is het verschil tussen de Amerikaanse en de Duitse hoes van Moondog Matinee?

De Amerikaanse uitgave van Moondog Matinee op Capitol, SW-11214, had een wrap-around poster van ongeveer dertig bij zestig centimeter. De Duitse persing van EMI Electrola, 1C 062-81 539, zette hetzelfde schilderij op een vaste uitklaphoes en sneed het bij: bovenaan valt een raam weg en links de H van The Hawk Shop. Binnenin kreeg de Duitse hoes neonletters en de credits.

Waar komt de naam Moondog Matinee vandaan?

Moondog verwijst naar Moondog's Rock 'n' Roll Party, het radioprogramma van Alan Freed op WJW in Cleveland. Freed had de naam geleend van straatmuzikant Louis Hardin, die zich al Moondog noemde en de zaak in 1954 bij de rechter won. Matinee sloeg volgens Levon Helm op de middagoptredens die The Hawks begin jaren zestig in Toronto speelden.

Meer verhalen

Nog even door de bak

Hoes van Foreign Tongues van The Rolling Stones, met het opgebroken portret van Nathaniel Mary Quinn

Van Chuck Berry naar Chuck Berry: The Rolling Stones sluiten de cirkel op Foreign Tongues

Het begon op een perron. In 1961 stond Mick Jagger te wachten op de trein in Dartford, met een stapel platen onder zijn arm. Muddy Waters zat erbij. En Chuck Berry. Die platen waren in Engeland vrijwel niet te krijgen, dus je moest ze laten opsturen uit Amerika, en dat deed je alleen als het je menens was. Keith Richards zag ze liggen. Hij kende Jagger vaag, van de lagere school. Maar het waren die platen waardoor hij hem aansprak. Twee jaar later brachten ze hun allereerste single uit. Het was Come On. Van Chuck Berry. En nu, vijfenzestig jaar later, verschijnt Foreign Tongues. Veertien nummers. Het vijfentwintigste studioalbum. Op de laatste groef van kant D staat Beautiful Delilah. Van Chuck Berry.

Lees meer
Rij voor platenzaak Velvet Leiden tijdens Record Store Day 2025 met wachtende muziekliefhebbers

Record Store Day 2025

Een vader-dochterverhaal vol vinyl, verbondenheid en voorpret (deel 1). Vroeg uit de veren voor vinyl
Lang voordat de zon zijn gezicht liet zien, begon het al: de spanning van Record Store Day 2025.

Lees meer

Plaats een reactie

Een herinnering, een aanvulling of een vraag: alles is welkom. Reacties verschijnen na een korte controle.

0 Reacties

Plaats Een Reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *